SAN JUAN

Esku-hartzea baserri tradizional baten barrualdean kokatzen da, non erabilerarik gabeko espazio zahar bat, bi solairutan antolatutako etxebizitza bihurtu den. Proiektua eraikinaren arkitektura existentearen irakurketa arretatsu batetik abiatzen da, baserria ez soilik edukiontzi gisa ulertuz, baizik eta nortasuna duen egitura espazial gisa.
Proposamenak jatorrizko inguratzailea mantentzen du, eta jarduera nagusia barrualdean kontzentratzen da, arkitektura berri baten txertaketaren bidez, argi eta garbi bereizten dena. Erdiko altuera bikoitzeko espazio batek etxebizitza antolatzen du, bi solairuen arteko harreman bisuala etengabea bihurtuz, argi naturalaren sarrera sustatuz eta multzoaren pertzepzio bertikala indartuz.
Eskailera proiektuaren elementu egituratzaile nagusi bihurtzen da. Bere trazadura arin eta jarraituak zirkulazioak antolatzen ditu eta esperientzia espaziala definitzen du, aurretik zegoenaren eta garaikidearen arteko bitarteko pieza gisa funtzionatuz.
Materialtasunak kontraste kontrolatu baten estrategiari erantzuten dio: elementu berrietan agertzen den egurrak baserriaren egitura originalarekin elkarrizketa ezartzen du, eta azalera zuriek argitasuna indartzen dute, denboran zehar pilatutako geruzak modu argian irakurtzea ahalbidetuz.
Horrela, proiektuak birgaitze neurtu eta zehatza planteatzen du, non eraldaketak ez duen eraikinaren nortasuna aldatzen, baizik eta eguneratu egiten duen, arkitektura garaikidea existitzen denean argitasunez, neurriz eta errespetuz txerta daitekeela erakutsiz.